Remont i stabilizacja Pałacu Biskupiego we Włocławku
Pałac Biskupi we Włocławku, którego początki sięgają wczesnego średniowiecza, zyskał swoją obecną funkcję i kształt po 1762 roku, kiedy to biskup Antoni Kazimierz Ostrowski przekształcił dawny zamek w elegancką rezydencję. W wyniku kolejnych zmian architektonicznych, po wojnie bolszewickiej w 1920 roku, dobudowano od strony południowej charakterystyczną rotundę mieszczącą klatkę schodową. Element ten, zwieńczony miedzianą kopułą i ozdobiony czterema półkolumnami, szybko stał się integralną częścią pałacu, jednak ze względu na błędne rozpoznanie warunków gruntowych zaczął stopniowo osiadać, powodując liczne spękania murów oraz kopuły.
Problem niestabilności podłoża narastał przez kolejne dekady, szczególnie w latach 80. i 90., co wymusiło podjęcie działań ratunkowych. Prace rozpoczęto od zastosowania głębokich iniekcji stabilizujących do poziomu 30-35 metrów poniżej poziomu terenu, co skutecznie zatrzymało osiadanie konstrukcji. Po uzyskaniu pozytywnych rezultatów stabilizacji gruntu przystąpiono do kompleksowego remontu całego pałacu, obejmującego zszycie pękniętych ścian rotundy oraz przyległych murów wewnętrznych.
Zakres prac objął również remont kopuły wraz z wymianą jej pokrycia, gruntowną renowację konstrukcji nośnej dachu oraz pełną restaurację elewacji i balkonów. Dzięki precyzyjnie zaplanowanym i przeprowadzonym działaniom udało się zachować historyczny charakter rezydencji biskupiej, przywracając jej pierwotną stabilność oraz estetykę.
Stabilizacja podłoża metodą głębokich iniekcji na głębokość 30-35 metrów.
Remont rotundy, kopuły oraz konstrukcji nośnej dachu pałacu.
Pełna renowacja elewacji i balkonów, przywracająca historyczny charakter budowli.
